சங்கிலித் தொடர்:-

பொழிந்த வண்ணம்
இரவை நிறைக்கிறது
குளிர்.

எதிர்வினையாக உள்ளிருந்து
வெப்பம் கிளர்த்துகிறது
உடல்.

சலியாது எண்ணங்களை
சவைத்து தள்ளுகிறது
மனம்.

கேட்காமல் உட்சென்று
சொல்லாமல் வெளியேறுகிறது
சுவாசம்.

இயன்ற வரை
இருளை விரட்டுகிறது
தீபம்.

ஓயாது, ஒழியாது
இரைந்தபடி பாய்கிறது
வெள்ளம்.

அனைத்திற்கும் இடமளித்து
விரிந்து கிடக்கிறது
நிலம்.

யாவற்றையும் பார்த்தபடி
இரவாய் உறைந்திருக்கிறது
ஆகாயம்.

-------- Jinovy

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

விழிப்பு:-

விழிப்பு:- வானோடு சேர்த்து என்னையும் பிரதிபலிக்கின்றது குளம்... எனக்கும் வானுக்கும் எட்டாத் தொலைவு என்பதை குளம் அறிவதற்கில்லை... அதைச் சொல்ல வேண்டிய  நானோ, இன்னமும் பிரதிபலிப்பில்  மயங்கிக் கிடக்கின்றேன்... எங்கிருந்தோ திடுமென, குளத்தினுள் குதித்த  தவளையொன்று வானைக் கலைத்து, என்னையும் குளத்தையும் ஒருசேர எழுப்பிவிட்டது... அதன் பின்னர், எனக்கோ குளத்திற்கோ வானுக்கோ தவளைக்கோ யாதொரு சம்பந்தமும் இருப்பதாகத் தோன்றவில்லை.... ----------- Jinovy
Read more

சில

கூண்டிலடைப்பட்ட பறவைகளும் தன்னைச் சேர வேண்டி, இறப்பற்றிருக்கிறது ஆகாயம்.... ---------------------------------- வானுக்கு இடம்  கொடுத்து  தாழப் பறக்கிறது  ஒரு பறவை.... _-----_------_-------_---- அடைப்பட்ட ஒவ்வொரு பறவையும் கூண்டிலிருந்து ஆகாயத்துக்குச் செல்லும் பாதையைப் பார்த்தபடியே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. இறக்கைகள் பாரமாயிருப்பினும் எந்தப் பறவையும் அவற்றை இழக்கத் துணிவதில்லை. ஊஞ்சல்களையும், கிளை விரித்த மரத் தண்டுகளையும் விட — சிறிதே சிறிதளவு ஆகாயத்தைக் வேண்டியே போவோர் வருவோரிடமெல்லாம் ஒவ்வொரு முறையும் கீச்சிடுகின்றன. அவற்றுக்கு கடவுள் நம்பிக்கை உண்டா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் — கடவுளுக்கு அவற்றின் மீது மிகுந்த நம்பிக்கை உண்டு: தமக்கிடப்பட்ட வாழ்வை எந்த விசனமுமின்றி வாழ்ந்து கழித்துவிடும் என்று  -----_-------_-------_------- பருவம் கடக்கும் முன்னரே பறவைகள் இடம்பெயர்ந்து விட்டன… மீதமுள்ள பருவத்தை வெற்றுக் கூடுகள் சுமந்து கொண்டிருக்கின்றன… ----_------_-------_--------- The moment  i taste the sea in the fish, i become the universe.... ------------------------ Afte...
Read more

இறுதிக் கடிதம்:-

நடுக்கத்துடன் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன்.. எனது இறுதியே இறுதியான வார்த்தைகளை.... உள்ளங்கையுள்ளிருந்து கசிந்து வரும் வியர்வைத் துளிகள் அடுத்த வரிக்கான தாளின் பகுதியை ஈரப்படுத்தியிருக்கின்றன.... இதே வேகத்தோடு அடுத்த வரி சென்றால், ஈரத்தில் ஊறிப்போயிருக்கும் தாள் கிழிந்துவிடலாம் அல்லது பிசுபிசுத்து பரவப் போகும் பேனா மையால் எழுத்துக்கள் மங்கிவிடலாம்.... கிழியாது எழுதினாலும், பின்னர் இக்கடிதம் கிடைக்கப் பெறுவோர் அம்மங்கலான எழுத்துக்களைப் புரிந்துகொள்ள திணறுகையில் நான் கடத்த விழைந்த உணர்வு மட்டுப்பட்டுவிடுமோ என்கிற அச்சம் உண்டாகவே செய்கிறது.... ஈரமான பகுதியை விடுத்து அதற்கடுத்த பகுதியில் எழுதுகையில் வரிகளுக்கான இவ்விடைவெளி எதற்கோ நேர்ந்துவிட்டத்தைப் போல தோன்றிவிடுமோ என்கிற குழப்பமும் வராமலில்லை.... தற்கொலை செய்து கொள்வதை விடவும் இது பெரும் வாதையாய் மாறிக் கொண்டிருப்பது இங்கு கவனிக்கத் தக்கது.... எதுவும் வேண்டாமென புதுத் தாளெடுத்து எழுத ஆரம்பிக்கின்றேன்.... ஆனால் முன்பிருந்த  தற்கொலை முனைப்பின்  வீரியம் எழுத்தாய் மாற ஏனோ திணறுகிறது.... "அது ஏன்?" என வலிந்து யோசிக்கையில், பேனாவைப் பிடித...
Read more